«В больнице»

Она с бешеной скоростью гнала машину. Господи, только бы успеть вовремя.

Но по выражению лица врача из реанимационной палаты она поняла все. Она зарыдала.

— Он в сознании? — Миссис Аллертон, — мягко сказал врач, — вы должны быть счастливы.

Его последние слова были: «Я люблю тебя, Мэри». Она взглянула на врача и отвернулась.

— Спасибо, — холодно произнесла Джудит.

Барнаби Конрадеще.

Հիվանդանոցում

Նա վարում էր մեքենան սարսափելի արագությամբ: «Տեր իմ, միայն թե ժամանակին հասնեմ»:

Բայց վերակենդանացման բաժանմունքի բժշկի դեմքի արտահայտությունից նա հասկացավ ամեն ինչ: Նա լաց եղավ:

«Արդյո՞ք նրա գիտակցությունը տեղում է»:

-Տիկի՛ն Ալլերտոն, — մեղմորեն ասաց բժիշկը, — դուք պետք է երջանիկ լինեք:

Նրա վերջին խոսքերը էին. «Ես սիրում եմ քեզ, Մերի՛»: Նա նայեց բժշկին և շրջվեց:

— Շնորհակալ եմ, — սառնությամբ ասաց Ջուձիթը:

«Прятки»

— Девяносто девять, сто! Кто не спрятался, я не виноват! Я ненавижу водить, но для меня это гораздо легче, чем прятаться. Входя в темную комнату, я шепчу тем, кто затаился внутри: «Стукали-пали!». Они взглядом провожают меня по длинному коридору, и в висящих на стенах зеркалах отражается моя фигура в черной сутане и с косой в руках.

Курт Хоман.

Պահմտոցի

— Իննսունինը, հարյուր: Ո՞վ չի թաքնվել, ես մեղավոր չեմ: Ես չեմ սիրում մեքենա վարել, բայց ինձ համար դա շատ ավելի հեշտ է, քան թաքնվելը: Մտնելով մութ սենյակ ՝ ես թաքնվածներին շշնջում եմ. «Մենք հարվածեցինք-ընկանք»: Նրանք հայացքով ուղեկցում են ինձ երկար միջանցքով, իսկ պատերին կախված հայելիներում արտացոլում է իմ մարմինը՝ սև թիկնոցով և ձեռքին եղած հյուսերով: