“Ախրես ինչպե՜ս վեր կենամ գնամ” բանաստեղծության վերլուծություն

Ախր ես ինչպե՜ս վեր կենամ գնամ,

Ախր ես ինչպե՞ս ուրիշ տեղ մնամ։

Ախր ուրիշ տեղ հայրեններ չկան,

Ախր ուրիշ տեղ հորովել չկա,

Ախր ուրիշ տեղ սեփական մոխրում

Սեփական հոգին խորովել չկա,

Ախր ուրիշ տեղ

Սեփական բախտից խռովել չկա։

Ախր ես ինչպե՞ս վեր կենամ գնամ,

Ախր ես ինչպե՞ս ուրիշ տեղ մնամ։

Ախր ուրիշ տեղ

Հողի մեջ այսքան օրհնություն չկա,

Այսքան վաստակած հոգնություն չկա,

Ախր ուրիշ տեղ ձյունի մեջ՝ արև,

Եվ արևի մեջ այսքան ձյուն չկա։

Ախր ուրիշ տեղ տեղահան եղած,

Եկած՝ ուսերով Արագած սարի

Ուսերին հենված Սասնա տուն չկա։

Ախր ուրիշ տեղ

Ամեն մի քարից, առվից, ակոսից

Իմ աչքերով իմ աչքերին նայող

Մանկություն չկա…

Ախր ես ինչպե՞ս վեր կենամ գնամ,

Ախր ես ինչպե՞ս ուրիշ տեղ մնամ,

Ախր ես ինչպե՞ս ապրեմ առանց ինձ։

Ինձ շատ դուր եկավ այս բանաստեղծությունը:

Սահյանը այս բանաստեղծության մեջ ներկայացնում է իր ողջ սերը Հայաստանի հանդեպ: Ինչպե՞ս կարելի է ապրել առանց Հայաստան աշխարհի: Այս բանաստեղծությունը կարելի է համարել հայրենիքից չհեռանալու հոդոր: Սեփական հողը, դարերից եկած հոգևոր արժեքները անհնար է թողնել ու հեռանալ: Միայն Հայաստանում է, որ կարելի է ձյան մեջ արև տեսնել:

Ես համամիտ եմ բանաստեծի հետ: Ես էլ իմ կյանքը որևէ այլ երկրում չեմ պատկերացնում:

Այստեղ են իմ նախնիները, այստեղ են իմ հողն ու ջուրը…